printscreen
Povodom godišnjice otmice i ubistva 20 civila iz voza na stanici Štrpci 27. februara 1993. godine, Udruženje za društvena istraživanja i komunikacije (UDIK) saopštilo je danas da taj zločin ne sme biti zaboravljen i ponovo pozvalo institucije Srbije da porodicama žrtava priznaju status civilnih žrtava rata i obezbjede odgovarajuću naknadu.
Te godine 1993. pripadnici Vojske Republike Srpske i paravojne formacije “Osvetnici”, kojom je komandovao Milan Lukić, zaustavili su brzi voz broj 671 na relaciji Beograd-Bar i iz njega izveli 20 putnika nesrpske nacionalnosti – 18 Bošnjaka, jednog Hrvata i jedno lice arapskog porijekla.
Civili su potom odvedeni u Višegrad, gdje su zloGodišnjica otmice u Štrpcima: 33 godine od svirepog ubistva 20 civila iz voza 671stavljani, a zatim ubijeni u selu Mušići. Njihova tijela bačena su u Drinu, a do sada su pronađeni posmrtni ostaci četiri žrtve, na lokalitetu jezera Perućac. Ubijeni su bili državljani tadašnje Savezne Republike Jugoslavije.
Za ovaj zločin vođeni su postupci pred više sudova u regionu. Sud u Bijelom šPolju osudio je 2002. Nebojšu Ranisavljevića na 15 godina zatvora. Pred Sud Bosne i Hercegovine više optuženih je osuđeno za ratni zločin protiv civilnog stanovništva, uključujući Miću Jovičića, Bobana Inđića i druge pripadnike Druge podrinjske brigade VRS.
U Beogradu je u ponovljenom postupku prošle godine izrečena presuda kojom su pripadnici jedinice “Osvetnici” Gojko Lukić i Duško Vasiljević osuđeni na po 10 godina zatvora, a Dragan Đekić na pet godina zatvora.
UDIK je naveo da godinama organizuje komemorativne akcije i prisustvuje obeležavanju godišnjice zločina, uz apel državi Srbiji da ubijenima prizna status civilnih žrtava rata i njihovim porodicama obezbjedi odgovarajuću naknadu.
Ta organizacija je ove godine objavila publikaciju “Otmica u Štrpcima – presude”, u kojoj su dokumentovane presude Suda BiH u vezi sa tim slučajem, ističući da oteti putnici nisu bili “slučajne žrtve”, već žrtve planirane odmazde.
Saopštenje su, pored UDIK-a iz Sarajeva, potpisali i Centar za demokratiju i tranzicionu pravdu iz Banjaluke i Ženski glas iz Priboja.